[ ديباچه ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ( رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً ) لطايف اخبار لآلى نثار انبياء عالى مقدار و شرايف آثار معالى دثار سلاطين ذوى الاقتدار حميد الاثر و حبيب السير وقتى تواند بود كه موشح باشد به حمد و ثناى واجب الوجودى كه جلال صفات كمالش از وصمت هدايت مبراست و كمال صفات جلالش از منقصت نهايت معرا ذات مقدسش بيجهتى بحقيقت موجود و حقيقت هر موجودى در پرتو نور وجودش نابود رباعى اى نور وجودت بحقيقت موجود * * از جود تو عرش و فرش آمد بوجود * لطف تو اگر مساعدت ننمودى * * هرگز نشدى آدم خاكى مسجود صانعى كه چون مشيت بىعلتش بتمشيت امور ايجاد و تكوين تعلق گرفت موافق نص ( أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ) هر فرد از انواع ممكنات را بخلعتى لايق اختصاص داده پيكر بديع اثر انسانى را مطابق كلمهء ( لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ) در خوبترين صورتى از كتم عدم بعالم وجود رسانيد و افسر پر زيور ( وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ ) بر فرق معشر بشر نهاده خلعت با به جهت ( وَ فَضَّلْناهُمْ عَلى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا ) در قامت قابليت ايشان پوشانيد بيت ز فضلش وجود از عدم شد پديد * * ز فيضش فضيلت به انسان رسيد دانائيكه چون حديث ( إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ ) در مجامع صوامع ملكوت شايع ساخت متكلمان ( أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ ) از گفتار خويش نادم شده قدم در طريق اعتذار نهادند و چون صيت « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ) در بساط بسيط غبرا انداخت مسبحان ( وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ ) جبين انابت بر زمين اطاعت سوده زبان اعتراف به كلمه ( سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا ) گشادند رباعى آنان‌كه طريق معرفت ميپويند * * پيوسته گل علم و ادب ميبويند هرگه سخن از كمال علمش گذرد * * سبحانك لا علم لنا ميگويند پادشاهى كه تا اساطين سلاطين بر درگاه جلالش از روى تضرع و ابتهال زبان حال و قال بسؤال ( إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ) نگشايند منشور اقتدارشان بطغراى غراء ( وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ ) زينت نيابد و تا خواقين مقدرت آئين در ساحت مملكت لايزالش بپاى مسكنت سلوك طريق عبوديت نه‌پيمايند آفتاب نصرت و ظفر از مطلع ( وَ يَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْراً عَزِيزاً ) بر پرچم علم شوكت ايشان نتابد ( تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) نظم خدايا توئى خالق انس و جان * * به حكم تو شد ملك و دين توأمان * ز صنع تو پيداست بالا و پست * * بامر تو موجود شد هرچه هست * بشر فر فرخندگى از تو يافت * * سر افسر زندگى از تو يافت * برافراخت اعلام اقبال و جاه * * يكى شد پيمبر يكى پادشاه * ترا تاجداران گردن فراز * * نمايند سجده ز روى نياز * تو بخشى هدايت بهر سرورى * دهى تاج شاهى بدين پرورى * كه سازد اساس شريعت قوى * * دهد ملت احمدى را نوى